Projekty

KOLĘDNICY MISYJNI 2019

YZGY HABAR! KEL BALALAR! (Ізгі xабар!Кел, балалар!)

 

PROJEKTY 2019

 

Projekt 1/19 złożony przez dyrekcję szpitala im. bł. Jana Beyzyma w Bagandou – Republika Środkowoafrykańska

Cel: Funkcjonowanie szpitala w roku 2019

Odpowiedzialna za projekt: s. Donata Ferrari (dyr. Szpitala)

Kwota proszona: 69 695 €

 

Szpital w Bagandou zaczyna kolejny rok swojego funkcjonowania od ponownego otwarcia, które odbyło się w roku 2008. Szpital posiada 50 łóżek dla chorych, blok operacyjny, salę porodową, aptekę i gabinet dentystyczny. Każdego roku konsultacje przechodzi około 3,5 tys. pacjentów, a ponad 2 tys. poddawanych jest hospitalizacji. 60% pacjentów konsultowanych i hospitalizowanych stanowią dzieci do 5 roku życia.

Liczba przewidywanych pacjentów, ich hospitalizacja, a także nowe inwestycje i sprzęt, nie licząc standardowego zakupu leków, sprawiają, że szpital potrzebuje w dalszym ciągu pokaźnej dotacji. Do tej pory diecezja tarnowska przekazała na budowę, rozbudowę i prowadzenie szpitala 4 mln 160 tys. zł.

 

Projekt 2/19 złożony przez parafię pw. św. Antoniego z Padwy w Bimbo - Republika Środkowoafrykańska

Cel: „Amolenge ti lege” na rok szkolny 2020/2021

Odpowiedzialny za projekt: ks. Szymon Pietryka

Kwota proszona: 12 511 €

 

            Diecezja tarnowska prowadzi projekt o nazwie „Amolenge ti lege” od 2001 roku. Od tego też roku istnieje w tej parafii świetlica parafialna, która gromadzi 50 dzieci ulicy (sieroty i półsieroty), a która finansowana jest z akcji kolędników misyjnych.

Ks. Szymon, który obecnie troszczy się o realizację projektu, zwraca się z prośbą o przyznanie środków na funkcjonowanie tej świetlicy. W proszonej kwocie na rok 2020/2021 zawarte są zasadnicze wydatki: szkoła, jedzenie, wyprawka szkolna, zdrowie i wypłata dla pracowników.            Począwszy od roku szkolnego 2018/2019 prawie wszystkie dzieci zostały posłane do szkoły prywatnej. By ich trud i wysiłek był uwieńczony dobrymi efektami szkolnymi, potrzeba finansowego wsparcia.

 

 

Projekt 3/19 złożony przez parafię pw. św. Piotra w Bagandou – Republika Środkowoafrykańska

Cel: Budowa szkoły w wiosce Kongue

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Boraca

Kwota proszona: 16 000 €

 

            Szkoła w Kongue, pomimo licznych trudności, działa od 1995 roku w oparciu o komitet rodzicielski. Wówczas organizacja pozarządowa COPI wybudowała budynek, który po tylu latach jest bardzo zniszczony, ponieważ został wymurowany na glinianej spoinie. Zaistniała więc potrzeba wybudowania szkoły z dwoma salami, która mogłaby służyć jednej ze wspólnot pigmejskich w wiosce Kongue. Od siedmiu lat nauczycielem w szkole jest katechista wspólnoty katolickiej parafii pw. św. Piotra. W roku 2018 szkoła liczyła 115 uczniów.

Potrzebna jest finansowa pomoc, ponieważ niewielkie środki finansowe, którymi dysponują Pigmeje, nie pozwalają na ich znaczny udział w realizacji przedsięwzięcia. Deklarują jednak pomoc fizyczną polegającą na zbieraniu skały na fundamenty oraz piasku potrzebnego do wznoszenia murów.

 

 

Projekt 4/19 złożony przez parafię pw. św. Piotra w Bagandou – Republika Środkowoafrykańska

Cel: Budowa budynku katechetyczno-szkolnego w Ngundou

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Boraca

Kwota proszona: 9 000 €

           

            Przez kilka lat w Ngoudou działała szkoła zorganizowana przez tarnowskich misjonarzy pracujących w misji w Bagandou. Przez ten czas szkoła funkcjonowała w pajocie pokrytym liśćmi. Tam też odbywała się katecheza prowadzona przez katechistę oraz siostry kombonianki. Niestety, ta prowizoryczna szkoła uległa zniszczeniu, a katecheza przez ostatnich parę lat odbywa się przy domu miejscowego szefa wioski, który jest równocześnie pomocnikiem katechisty. Niewielkie środki finansowe, którymi dysponują Pigmeje nie pozwalają na ich znaczny udział materialny w projekcie. Deklarują jednak ze swojej strony pomoc fizyczną polegającą na zbieraniu skały na fundamenty oraz piasku potrzebnego do wznoszenia murów.

            Aby możliwe było wybudowanie budynku, który będzie służył jako szkoła i budynek katechetyczny, potrzebne są środki finansowe.

 

 

 

Projekt 5/19 złożony przez parafię pw. św. Piotra w Bagandou – Republika Środkowoafrykańska

Cel: Budowa kaplicy w Siriri

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Boraca

Kwota proszona: 9 000 €

 

            Pigmejska wspólnota katolicka w wiosce Siriri istnieje od kilkunastu lat. Od sześciu lat funkcjonuje skromna kaplica zbudowana i remontowana na wszelkie możliwe sposoby przez wiernych. Jednak w czasie deszczów nie ma możliwości prowadzenia nabożeństw czy katechezy. Niestety, niewielkie środki finansowe, którymi dysponują Pigmeje nie pozwalają na znaczny udział materialny miejscowej ludności. Jednak ze swojej strony deklarują pomoc fizyczną, zbierają skały na fundamenty oraz piasek potrzebny do wznoszenia murów.

            Aby umożliwić wspólnocie braci Pigmejów spotkania modlitewne, bez względu na panujące warunki atmosferyczne, potrzebna jest pomoc finansowa.

 

Projekt 6/19 złożony przez parafię pw. św. Antoniego w Bimbo - Republika Środkowoafrykańska

Cel: Budowa budynku katechetycznego i formacyjnego

Odpowiedzialny za projekt: ks. Marek Mastalski

Kwota proszona: 130 875 €

           

            Niepokoje społeczne i działalność grup zbrojnych przyczyniają się  do dużej migracji ludności, która osiedla się na terenie parafii pw. św. Antoniego. Na skutek tego znacząco wzrasta liczba katechizowanych, przez co brakuje miejsca w budynkach parafialnych. W roku ubiegłym w centrum parafii katechezą objęto ponad 900 osób. Nowe sale katechetyczne będą służyć miejscowej wspólnocie głównie do katechizacji dzieci i młodzieży oraz organizacji spotkań licznych grup dziecięcych i młodzieżowych. Okresowo sale te będą także wykorzystane do celów formacyjnych dla katechistów oraz ponad czterdziestu grup modlitewnych i stowarzyszeń działających przy parafii. Do realizacji projektu parafia zamierza zatrudnić profesjonalną firmę budowlaną, która weźmie pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo i higienę pracy, zabezpieczenie materiałów budowlanych i placu budowy, a także wszystkich pracowników. Po oddaniu budynku do użytku firma daje gwarancję i 6 miesięcy na poprawę wad i usterek.

            Aby wspólnota mogła się rozwijać, formować i wzrastać potrzebne jest wsparcie finansowe budowy nowego budynku katechetycznego i formacyjnego.

 

Projekt 7/19 złożony przez parafię pw. Matki Bożej Dobrej Rady w Wantigera – Republika Środkowoafrykańska

Cel: Budowa kaplicy w Fada w parafii Wantingera

Odpowiedzialny za projekt: ks. Marek Dziedzic – proboszcza

Kwota proszona: 13 000 €

 

            Wioska Fada znajduje się 15 km od centrum parafii Wantigera na drodze do Bozoum i liczy ok. 200 mieszkańców. Nie ma tam innego kościoła tylko katolicki. Ludzie od dawna modlą się w kaplicy wybudowanej z błota i słomy. W ostatnim czasie wyremontowano drogę do Bozoum i dużo ludzi się tu osiedla ze względu na dostępność pól uprawnych. Kaplica służyć będzie miejscowym chrześcijanom do modlitwy, dzieciom do nauki katechezy, odbywać się w niej będą również spotkania grup parafialnych, rekolekcje oraz spotkania formacyjne młodzieży i chóru. Miejscowa ludność jest bardzo prosta i biedna, ale chętna do pomocy. Mogą nazbierać kamieni pod fundamenty i wylewkę w kaplicy. Będą pomagać w przygotowaniu cegieł i budowie obiektu.

            Niezbędne jest jednak wsparcie finansowe dla miejscowej ludności, by mogła powstać kaplica (9 m x16 m) z zakrystią i małym magazynem.

 

 

Projekt 8/19 złożony przez parafię pw. Matki Bożej Dobrej Rady w Wantigera - Republika Środkowoafrykańska

Cel: Budowa kaplicy w Betara w parafii Wantingera

Odpowiedzialny za projekt: ks. Marek Dziedzic – proboszcz parafii w Wantingera.

Kwota proszona: 9 200 €

 

            Wioska Betara znajduje się 32 km od centrum parafii Wantigera na drodze do Bozoum i liczy ok 150 mieszkańców. Nie ma tam innego kościoła tylko katolicki. Ludzie od dawna modlą się w kaplicy z błota i słomy. W ostatnim czasie wyremontowano drogę do Bozoum i dużo ludzi się tu osiedla ze względu na dostępność pól uprawnych. Kaplica służyć będzie miejscowym chrześcijanom do modlitwy, a dzieciom do nauki katechezy. Jest to ostatnia kaplica parafii Wantigera i tam raczej nie organizuje się spotkań formacyjnych, gdyż w wiosce nie ma nawet studni. Miejscowa ludność jest bardzo prosta i biedna, ale chętna do pomocy i zadeklarowała nazbierać kamieni pod fundamenty i wylewkę w kaplicy. Będą pomagać w przygotowaniu cegieł, budowie obiektu i przygotowaniu posiłków dla pracujących.

            Niezbędne jest jednak wsparcie finansowe dla miejscowej ludności, by mogła powstać kaplica (6,5 m x12 m) .

 

 

Projekt 9/19 złożony przez parafię pw. Matki Bożej Dobrej Rady w Wantigera – Republika Środkowoafrykańska

Cel: Formacja i leczenie katechistów

Odpowiedzialny za projekt: ks. Marek Dziedzic – proboszcz parafii w Wantingera.

Kwota proszona: 3 250 €

 

Wielu katechistów ze względu na ciągłe zamieszki i niepokój w kraju nie miało okazji dobrze przygotować się do swojej misji głoszenia i nauczania słowa Bożego. Parafia ma możliwość wysyłania każdego roku trzech katechistów nieuformowanych albo kandydatów na katechistów do szkół w Bokaranga,  Ngaundayi lub  Baoro. W trzech wioskach aktualnie nie ma katechistów, ponieważ zostali zawieszeni za niemoralne zachowanie albo za  brak zaangażowania. Aby pod nieobecność księdza, katecheza czy niedzielna modlitwa mogła być prowadzona, katechiści dojeżdżają z centrum.  Szkoła katechistów trwa 6 miesięcy. Oprócz kosztów nauki kandydata, parafia musi sfinansować transport całej rodziny i jej dobytku, bo kandydaci jadą na szkolenie z całą rodziną. Radością jest możliwość wysłania katechistów na szkolenie,  jednak dla parafii jest to duże finansowe obciążenie. Poza tym parafia wprowadziła system leczenia 24 katechistów i ich rodzin. Siostry pracujące w parafii prowadzą mały szpitalik, w którym leczy się katechistów.  Zdrowie wielu  katechistów i ich rodzin jest w  katastrofalnym stanie, mają po kilka chorób naraz (AIDS, syfilis czy żółtaczka).

Aby możliwa była formacja i leczenie katechistów, konieczne jest wsparcie finansowe. Realizacja projektu przewidziana jest na 2 lata.

 

Projekt 10/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Bousso – Czad

Cel: Elektryfikacja szkoły w Busso

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

 Kwota proszona: 3 100 €

 

            W Bousso istnieje bardzo duża grupa chrześcijan (kilka tysięcy), którzy nie mają dostępu do elektryczności. Problem ten dotyka przede wszystkim dzieci, które mimo dostępu do edukacji (istnieje szkoła katolicka aż do poziomu College) stykają się z problemem braku możliwości powtórki materiału i odrabiania zadań domowych ze względu na brak światła. Niejednokrotnie nauka szkolna odbywa się również popołudniami, co sprawia, że nie pozostaje wiele czasu na prace domowe czy chociażby czytanie książek w domu czy parafialnej bibliotece, albo dodatkowe korepetycje. Dzieci muszą także pomagać w domu, chodzą po wodę, angażują się w grupy parafialne czy uczestniczą w katechezie – cała ta działalność odbywa się w ciągu dnia. Problem z poziomem nauczania mógłby zostać rozwiązany poprzez zapewnienie światła przez te kilka godzin wieczornych dla samej szkoły (nowo wybudowany budynek College) oraz dla całej dzielnicy. Na terenie szkoły są sale i miejsce do nauki oraz odrabiania lekcji. Jest dostępna biblioteka, z której dzieci na bieżąco mogłyby korzystać. Są sale do korepetycji wieczornych. Brakuje tylko elektryczności.

Projekt przewiduje zakup agregatu prądotwórczego z kompletnym wyposażeniem, budowę budynku na agregat i małego magazynu, okablowania i oświetlenia sal szkolnych.

 

 

Projekt 11/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Bousso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Bassana

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 820 €

 

            Wspólnota chrześcijan w Bassana jest oddalona o niecałe 50 kilometrów od głównej misji w Bousso. Jest ona w miarę dobrze zorganizowana, ponieważ na niedzielne nabożeństwa, mimo że nie ma lokalnego katechisty, ludzie udają się kilka kilometrów do pobliskiej wioski. Podobnie jest z katechezą. Problemem dla nich jest brak czystej wody. Niedaleko od wioski płynie odnoga rzeki Chari, która jest źródłem wody, ale wysycha ona w czasie pory suchej i chrześcijanie zmuszeni są przemieszczać się w poszukiwaniu wody, która zazwyczaj jest wodą brudną, co powoduje wiele chorób, szczególnie u małych dzieci. Wspólnota w Bassana partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia. Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni, chroni przed dostępem niepowołanych oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

Wielkim wsparciem dla wspólnoty byłaby studnia głębinowa, co – jak stwierdzili starsi – spowoduje, że ludzie zaczną schodzić się do ich wioski i na pewno pojawi się jakiś katechista, który zamieszka razem z nimi, aby animować życie religijne.

 

           

Projekt 12/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Busso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Boingela

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 740 €

 

            Wspólnota chrześcijan w Boingela jest oddalona o 40 kilometrów od misji w Bousso i znajduje się na lewym brzegu rzeki Chari. Chrześcijanie, którzy tam mieszkają cierpią z wielu powodów. Najbliższe ujęcia wody znajdują się kilka kilometrów od wioski, przez co nawet dzieci muszą przemieszczać się, aby przynieść wodę do domu. Brakuje dla nich perspektyw, ponieważ nie ma szkół. Dzieci dosyć szybko muszą podjąć obowiązki i prace, aby znaleźć środki do życia dla rodziny. Wspólnota Boingela partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia.

Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni, chroni przed dostępem niepowołanych oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

Budowa studni głębinowej da chrześcijanom wielką nadzieję, że mimo braku perspektyw i wielu trudności, z którymi się borykają nie są zostawieni sami sobie, ale Kościół szczególnie o nich pamięta.

 

Projekt 13/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Busso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Allatoudé

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 895 €        

 

            Wioska Allatoudé jest jedną z najdalej oddalonych wiosek od Bousso. Aby do niej dotrzeć, trzeba pokonać ok. 160 km. Mimo wielkiego oddalenia od cywilizacji, chrześcijanie nie poddają się, ale pracują ciężko, aby znaleźć środki do życia. Ich marzeniem jest budowa szkoły dla swoich dzieci oraz zastąpienie dotychczasowej kaplicy budynkiem z cegły. Jednak ich największą obecną bolączką jest utrudniony dostęp do wody. Nie ma jej zbyt dużo w okolicy, przez co zmuszeni są czasami kopać głębokie studnie na kilkanaście metrów, gdzie ta woda może powoli podciekać. Niestety jest to zdecydowanie za mało jak na potrzeby tej dosyć sporej wspólnoty. Wspólnota w Allatoudé partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia. Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni, chroni przed dostępem niepowołanych oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

            Studnia głębinowa zapewniłaby miejscowej ludności spokojny byt i pozwoliła skupić się na kolejnych projektach, jak szkoła dla dzieci i godna kaplica.

 

Projekt 14/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Busso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Dibourguiyong

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 820 €        

 

            Wioska Dibourguiyong oddalona jest o ok. 45 km od głównej misji w Bousso i znajduje się w głębokim brusie. Chrześcijanie żyją w bardzo trudnych warunkach. Podczas pory deszczowej znajdują wodę w tzw. marigot, czyli dziurze z wodą, które niestety szybko wysycha w porze suchej, trwającej większą część roku. Z tego powodu ludzie zmuszeni są kopać głębokie dziury w ziemi, aby chociaż troszkę tej wody znaleźć, a gdy i tego brakuje to przemierzają kilometry, aby przynieść wodę z dalszych wiosek, które posiadają swoje studnie. Niejednokrotnie można przy drodze zobaczyć procesje kobiet i dzieci właśnie po taką wodę. Wspólnota w Dibourguiyong partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia. Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

Studnia głębinowa pozwoli złapać oddech wspólnocie i zmobilizuje ją do wytężonej pracy, jeśli chodzi o katechezę czy budowę nowej kaplicy.

 

Projekt 15/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Busso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Maiduguri

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 820 €        

 

            Wspólnota chrześcijan w Maiduguri być może nie jest liczna, ale za to bardzo zmotywowana. Mimo trudnych warunków życia (teren pustynny z bardzo ograniczonym dostępem do wody) założyli wioskę w poszukiwaniu nowych terenów uprawnych. Niestety, ich bolączką jest brak czystej wody. Szczególnie kobiety i dzieci muszą codziennie przemierzać pieszo kilka kilometrów, aby przynieść do wioski w dużych naczyniach wodę do picia, gotowania czy mycia. Jeśli chodzi o życie religijne, to udają się w każdą niedzielę do Koud-Alwa (większa wioska oddalona o kilka kilometrów), gdzie uczestniczą w katechezie i nabożeństwie niedzielnym. Wspólnota w Maiduguri partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia.

Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni, chroni przed nielegalnym dostępem oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

Studnia głębinowa na miejscu spowoduje napływ nowych ludzi i rozwój wspólnoty chrześcijan oraz umożliwi im usamodzielnienie się i poprawę życia, szczególnie tych najmłodszych.

 

Projekt 16/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Busso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Maimosa

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 820 €        

 

            Chrześcijanie z Maimosa oddaleni są od głównej misji w Bousso o ok. 50 km. Mimo że mieszkają w strefie roponośnej (niedaleko znajduje się ogromna rafineria Chińczyków), to jednak nic z zysków nie trafia do lokalnych wspólnot. Chrześcijanie mogą najbardziej liczyć na Kościół, który nie pozostawia ich samych sobie. Katechiści dojeżdżają kilka razy w miesiącu, aby prowadzić w tej wiosce katechezę przygotowująca do sakramentów czy animować modlitwę niedzielną. Niestety, nadal ogromnym problemem jest brak czystej wody. Już wiele lat chrześcijanie zmuszeni są walczyć z ciągłymi chorobami wywołanymi przez bakterie i pierwotniaki znajdujące się w brudnej wodzie, którą są zmuszeni pić. Dzieci, zamiast skupić się na szkole, są posyłane kilka kilometrów po wodę, tak potrzebną do życia. Wspólnota w Maimosa partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia. Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni, chroni przed nielegalnym dostępem oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

Budowa studni głębinowej zmobilizuje wspólnotę do budowy nowej kaplicy i da im nadzieję, na lepszą przyszłość.

 

Projekt 17/19 złożony przez parafię pw. Świętej Rodziny w Busso – Czad

Cel: Budowa studni głębinowej w Doubadana

Odpowiedzialny za projekt: ks. Piotr Skraba

Kwota proszona: 2 820 €        

                       

Wspólnota chrześcijan w Doubadana znajduje się w sektorze Koud-Alwa, gdzie jest ogromna rafineria Chińczyków. Ich sytuacja jest praktycznie identyczna ze wspólnotą Maimosa, wspomnianą we wcześniejszym podaniu. Wspólnota Doubadana partycypuje w części kosztów budowy studni. Rodziny, które będą korzystać ze studni, odkładały pieniądze ze sprzedaży płodów rolnych, aby zebrać 150.000 FCFA – niecałe 10% kosztów projektu. Ponadto wspólnota zobowiązuje się do pracy przy konstrukcji studni oraz zapewnienia części materiałów. Wlicza się w to zapewnienie przez cały czas pobytu jedzenia dla ekipy pracującej, zapewnienie odpowiedniej ilości żwiru, piasku oraz wody potrzebnych podczas samego procesu wiercenia. Do opieki nad studnią zawiązany jest specjalny miejscowy komitet, który czuwa nad odpowiednim korzystaniem ze studni, chroni przed nielegalnym dostępem, oraz co miesiąc mobilizuje ludzi do odkładania drobnych kwot na ewentualny remont studni czy pompy w przyszłości. Jeśli środki na to pozwolą, nadwyżka może być przeznaczana np. na remont kaplicy.

Sami chrześcijanie od wielu już lat proszą o budowę tej studni w ich wiosce. Będzie ona dla nich takim złapaniem wielkiego oddechu, wśród przeciwności tego świata. Pomoże ona także w mobilizacji ludzi do podniesienia poziomu katechezy oraz budowy nowej, wytrzymalszej kaplicy.

 

Projekt 18/19 złożony przez parafię pw. Pana Jezusa Zmartwychwstałego i Bożego Miłosierdzia w Brazzaville – Republika Konga

Cel: Formacja animatorów i uczestników z ruchu Yamboté

Odpowiedzialny za projekt: ks. Bogdan Piotrowski – proboszcz parafii

Kwota proszona: 4 500  €

 

Obowiązkiem dzieci z Yamboté jest organizowanie zajęć duszpasterskich dzieci z parafii: spotkania, nauka śpiewu, przygotowanie liturgiczne  do mszy św. niedzielnych, pokazując innym dzieciom  sposób życia osoby wierzącej w czasie ich katechumenatu i potem jako dorosłych chrześcijan – katolików.  Do tego dochodzi opieka indywidualna nad dziećmi, edukacja, wychowanie i katechizowanie jako główne cele działalności stowarzyszenia dla dzieci: Yamboté. Towarzyszą nim spotkania, formacje, koncerty, rekolekcje, które pomagają dzieciom lepiej przeżywać rok katechetyczny i liturgiczny.

Aby kontynuować działalność tego ruchu w roku 2019/2020, potrzebna będzie pomoc finansowa w wysokości 4500 euro, która pokryje wydatki związane z zakupem materiałów (CD, DVD, książek w jęz. francuskim), śpiewników, pomocy dzieciom biednym i tym, które będą chciały iść do szkoły oraz programów liturgicznych i innych pomocy. Zostanie też organizowana oaza w 2020 roku.

 

 

Projekt 19/19 złożony przez parafię pw. Pana Jezusa Zmartwychwstałego i Bożego Miłosierdzia w Brazzaville – Republika Konga

Cel: Dożywianie dzieci

Odpowiedzialny za projekt: ks. Bogdan Piotrowski – proboszcz parafii

Kwota proszona: 3 500  €

 

Projekt złożony przez parafię w Brazzaville polega na dożywianiu 94 uczniów szkoły w Brazzaville, którzy dzięki pomocy tarnowskich diecezjan od czterech lat otrzymują regularny posiłek w czasie przerwy szkolnej. Pomoc ta udzielana jest w ramach, tzw. adopcji na odległość, która umożliwia również pokrycie kosztów związanych z czesnym oraz przygotowaniem szkolnej wyprawki dla dzieci z ubogich rodzin.

 Aby każdego dnia dzieci mogły w szkole spożyć posiłek (kanapki, woda i lokalne soki), potrzebne będzie dalsze wsparcie finansowe.

 

Projekt 20/19 złożony przez parafię Pana Jezusa Zmartwychwstałego i Bożego Miłosierdzia w Brazzaville – Republika Konga

Cel: Wykończenie budynku szkoły, zagospodarowanie przestrzeni przed szkołą i wykończenie kapliczki pw. św. Jana Pawła II

Odpowiedzialny za projekt: ks. Bogdan Piotrowski – proboszcz parafii

Kwota proszona: 20 000 €

 

Dzięki kolędnikom misyjnym szkoła jest już prawie gotowa. Dzięki wsparciu finansowemu w ostatnim roku został zmieniony dach nad starą częścią szkoły i dobudowana jego część by utworzone zostało zadaszenie nad wejściem do klas. Podczas tych prac zostało częściowo zmienione umocowanie i podbitka z dykty w klasach oraz wykonano część instalacji elektrycznej. Niestety mimo pory suchej spadł deszcz zaskakując robotników w trakcie prac remontowych niwecząc część pracy. Konieczne jest zakończenie rozpoczętych prac polegające na: wykonaniu podbitki sufitowej na zewnątrz nad całą przedłużoną przestrzenią szkoły; wykonaniu instalacji elektrycznej w klasach i na zewnątrz; odmalowanie całości; uporządkowaniu przestrzeni przed klasami i położenie lokalnej kostki betonowej, aby połączyć ją z podwórkiem przed szkołą.

Aby wykonać te prace potrzebna będzie pomoc finansowa na zakup materiałów i opłacenie pracowników.

 

Projekt 21/19 złożony przez parafię pw. św. Jana Pawła II w Brazzaville – Republika Konga

Cel: Dożywianie dzieci z parafii

Odpowiedzialny za projekt: ks. Maciej Fleszar

Kwota proszona: 2 000  €

 

            Parafia położona jest w ubogiej dzielnicy stolicy Republiki Konga – Diata. Obecnie wspólnota parafialna jest na etapie budowy całego zaplecza duszpasterskiego, gdyż oprócz wiaty, pod którą odprawiana jest msza św., nie ma nic. W parafii jest jednak wielu ludzi spragnionych Boga, na codziennej Eucharystii gromadzi się około 150 osób, natomiast w niedzielę ponad 1000. Cechą charakterystyczna parafii jest ogromna liczba dzieci, które biorą czynny udział w życiu parafii. Ze względu na brak odpowiedniego zaplecza katechizacja dzieci odbywa się pod gołym niebem. W planach jest budowa szkoły, aby umożliwić im dostęp do nauki, ponieważ wiele z nich z powodu biedy i braku szkół nie ma możliwości się, by uczyć. Dla dzieci z parafii są organizowane comiesięczne dni skupienia. Przychodzi ich wtedy nawet 600. Parafia stara się, aby podczas tych spotkań ubogaciły się duchowo, ale też wzorem Jezusowych słów: „wy dajcie im jeść”, by wzmocniły się fizycznie przez posiłek. Większość z tych dzieci przychodzi na spotkanie właśnie dlatego, że otrzymają pokarm.

Aby możliwe było dożywianie tych dzieci, potrzebne jest wsparcie finansowe.

 

Projekt 22/19 złożony przez parafię pw. św. Jana Pawła II w Brazzaville – Republika Konga

Cel: Budowa szkoły na terenie parafii

Odpowiedzialny za projekt: ks. Karol Kuźma

Kwota proszona: 40 000  €

 

Parafia położona jest w ubogiej dzielnicy stolicy Konga – Diata. Obecnie wspólnota parafialna jest na etapie budowy całego zaplecza duszpasterskiego, gdyż oprócz wiaty, pod którą odprawiana jest msza św., nie ma nic. W parafii jest jednak wielu ludzi spragnionych Boga. Na codziennej Eucharystii gromadzi się około 150 osób, natomiast w niedzielę ponad 1000. Cechą charakterystyczną parafii jest ogromna liczba dzieci, które biorą czynny udział w życiu parafii. Ze względu na brak odpowiedniego zaplecza, katechizacja dzieci odbywa się pod gołym niebem. Dla dzieci z parafii są organizowane comiesięczne dni skupienia. Przychodzi ich wtedy nawet do 600. Z myślą o dzieciach, które chcą zdobywać wiedzę, planowana jest budowa szkoły na terenie parafii. Na chwilę obecną projekt ten obejmuje wybudowanie parteru szkoły wraz z dużą salą, która na czas dalszej budowy będzie służyła jako kaplica. Parafia zamierza ponieść część kosztów związanych z budową i rozpoczęła prowadzenie zbiórki środków na ten cel.

Aby umożliwić dzieciom z parafii pw. św. Jana Pawła II w Brazzaville dostęp do nauki, konieczne jest wsparcie finansowe budowy szkoły.

 

Projekt 23/19 złożony przez parafię pw. św. Jana Pawła II w Dolisie – Republika Konga

Cel: Program „50 euro +”

Odpowiedzialny za projekt: ks. Marian Pazdan – proboszcz parafii

Kwota proszona: 14 000  €

           

            Parafia pw. św. Jana Pawła II w Dolisie powstała 4 lata temu. W mieście żyje około 70 000 ludzi z czego 90% w skrajnym ubóstwie. Szczególnie trudne życie mają osoby i dzieci kalekie i niewidome. Do tej pory dzięki Dziełu Misyjnemu im. s. Kingi Kozdrój „Amolenge Ti Afrika” udało się pomóc: 37 dzieciom, które w ogóle nie mogą chodzić, 68 dzieciom i młodzieży, którzy chodzą o kulach i 6 dzieciom niewidomym. Z pomocą nie udało się jednak dotrzeć do wszystkich potrzebujących, gdyż ani kościelna Caritas, ani organy państwowe nie prowadzą rejestru takich osób. Ksiądz proboszcz myślał o różnych formach pomocy, ale ostatecznie zdecydował się na „sposób polski”. Wzorując się na programie „500 +” chce stworzyć program „50 euro+”, który polegałby na wypłacaniu kwoty 50 euro dwa razy do roku ułomnym i głodnym dzieciom kongijskim.

            Aby umożliwić wypłatę w maju i w listopadzie 140 dzieciom pieniądze z programu „50 euro +” potrzeba finansowego wsparcia tej inicjatywy.

 

Projekt 24/19 złożony przez siostry józefitki  w Makabandilou – Republika Konga

Cel: Dokończenie budowy kaplicy w szkole im. św. Józefa w Makabandilou

Odpowiedzialny za projekt: s. Liliosa Romanek

Kwota proszona: 8 000 €

 

Szkoła katolicka im. św. Józefa w Makabandilou funkcjonuje od 2014 roku. Do szkoły uczęszcza 280 uczniów uczących się w podstawówce i gimnazjum. Z internatu korzystają 44 dziewczyny. Ze względu na religijne wychowanie, szkoła jest darzona przez rodziców ogromnym zaufaniem i z roku na rok liczba uczniów wzrasta. Sala służąca za kaplicę, w której odprawiana jest codzienna msza św. dla dzieci, jest za mała. Tak więc rozpoczęto budowę kaplicy, która od początku była w planach, ale względy finansowe nie pozwoliły wcześniej zrealizować projektu. Dzieci w Kongu bardzo chcą się modlić, a szkoła jest wspaniałym polem do ewangelizacji. Dzieci otrzymują wychowanie oparte na wartościach Ewangelii, a jeśli rodzice wyrażą zgodę, są przygotowywane do przyjęcia sakramentów.

            Aby kaplica mogła być dokończona, potrzebne są środki na wykonanie dachu, malowanie i położenie posadzki. Kaplica będzie służyła nie tylko uczniom szkoły św. Józefa, ale również miejscowym chrześcijanom.

 

Projekt 25/19 złożony przez p. Ewę Gawin – Bertoua w Kamerunie

Cel: Dofinansowanie nauki dla dzieci i młodzieży w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych z biednych rodzin w Bertoua – na rok 2020

Odpowiedzialna za projekt: Ewa Gawin

Kwota proszona: 23 000 €

 

Tak jak w latach ubiegłych, pani Ewa zwraca się z prośbą o pomoc dla pochodzących z biednych rodzin uczniów szkół podstawowych, ponadpodstawowych i na wyższych uczelniach. Opłaty obejmują dzieci z rodzin wielodzietnych, patologicznych i sierot. Natomiast bursy dla studentów, którzy poprawnie zdali egzaminy, a nie są w stanie pokryć całej opłaty studiów i kosztów z tym związanych. Każdy z uczniów we własnym zakresie kupuje przybory, książki itp. Nadzieja na zdobycie zawodu, a tym samym pomoc młodszemu rodzeństwu i rodzinie, tym bardziej dopinguje do dobrej nauki. Pomoc, jaką można dać każdemu do lepszego życia, to zdobycie zawodu poprzez ukończenie szkoły, a tym samym zapewnienie utrzymania siebie i rodziny w szerokim tego słowa znaczeniu. Przez lata, dzięki otrzymywanej pomocy, bardzo wielu młodych zdobyło zawód i stanowiska w państwowych urzędach, co jest nieocenioną pomocą dla całej rodziny.

Wzorem lat ubiegłych pani  Ewa prosi o pomoc w dofinansowaniu opłaty nauki.

 

Projekt 26/19 złożony przez p. Ewę Gawin – Bertoua w Kamerunie

Cel: Dofinansowanie opłaty internatu dla uczniów ze Szkoły im. św. Jana Chrzciciela dla dzieci głuchoniemych w Bertoua – na rok 2020.

Odpowiedzialna za projekt: s. Antonia Ngum

Kwota proszona: 33 537 €

 

Internat przy szkole dla dzieci głuchoniemych (słabosłyszących i z różnymi niepełnosprawnościami), mieści się w szkole (sypialnie są w 4 salach). Na rok 2020 mógł zapewnić miejsca dla 45 uczniów, w wieku od 6 do 20 lat, a niekiedy i starszych. Pochodzą oni z miejscowości oddalonych  nawet o 300 km od Bertoua. Dzieci są objęte podstawową opieką zdrowotną, otrzymują środki czystości, ubrania, obuwie. Otrzymują też trzy podstawowe posiłki: śniadanie, obiad i kolację oraz drugie śniadanie i owoce na podwieczorek. Pomagają w prostych pracach szczególnie w kuchni, by nie czuły się odizolowane od obowiązków domowych. Od 2020 roku internat jest oddzielony od szkoły, dlatego na potrzeby internatu potrzebny jest komputer i drukarka. Dzieci, które korzystają z pomocy, w większości pochodzą z rodzin biednych i niepełnych. Większość z nich to sieroty, którymi opiekuje się dalsza rodzina. Rodzice lub opiekunowie niektórych z dzieci nie mają środków na opłacenie internatu i szkoły, a większość z nich płaci tylko część  należności, także w postaci produktów rolnych.

W związku tym pani Ewa zwraca się z prośbą, podobnie jak w latach ubiegłych, o pomoc w dofinansowania pobytu dzieci  w internacie.

 

Projekt 27/19 złożony przez  – Kamerun

Cel: Dofinansowanie funkcjonowania szkoły im. św. Jana Chrzciciela dla dzieci głuchoniemych i z innymi niepełnosprawnościami w Bertoua na rok szkolny 2020

Odpowiedzialna za projekt: s. Cypriana Alekeasong
Kwota proszona: 52 693 €

 

Szkoła dla dzieci słabosłyszących i z rożnymi niepełnosprawnościami to dzieło pani Ewy Gawin, która w Kamerunie posługuje prawie 30 lat. Szkoła została założona w 2004  jako Centrum Alfabetyzacji.  Po kilku latach Centrum przekształcono w szkołę o pełnym zakresie nauki, od przedszkola do klasy 7 jako klasy wyrównawczej poziomu do szkoły średniej. Liczba uczniów wzrastała z roku na rok. Szkoła w ostatnich 4 latach zajmuje pierwsze miejsce w zdawanych egzaminach kończących szkołę podstawową oraz egzaminach wstępnych do szkół ponadpodstawowych. Jest to zasługa coraz lepiej przygotowanego personelu, jak i materiałów dydaktycznych przystosowanych do specjalistycznej nauki. W grupie uczniów znajdują się dzieci z różnymi jednostkami chorobowymi jak: zespół Downa, porażenie okołoporodowe, paraliż kończyn dolnych, paraliż obu kończyn, głuchoniemota, mongolizm TRIS 21, opóźnienie rozwoju fizycznego, opóźnienie rozwoju z osłabieniem X, słabowidzący wraz z opóźnieniem rozwoju umysłowego, słabosłyszący z padaczką i z opóźnionym rozwojem umysłowym, głuchoniemota i niepełnosprawność  fizyczna. Uczniowie są objęci podstawową rehabilitacją oraz tą dla niepełnosprawnych fizycznie z wadami słuchu i mowy.

Dotychczas diecezja tarnowska przekazała na budowę i funkcjonowanie szkoły ponad 2 mln 410 tys. zł.

Siostry potrzebują wsparcia w płatnościach utrzymania lokalu, zatrudnienia personelu i zorganizowania transportu.

 

 

 

Projekt 28/19 złożony przez siostry pasjonistki  – Kamerun

Cel: Dożywianie dzieci ze żłobka „Aniołów Stróżów” w Bertoua

Odpowiedzialna za projekt: s. Norberta Beata Banaszek
Kwota proszona: 2 350 €

 

            Żłobek „Aniołów Stróżów” funkcjonuje w Bertoua od siedmiu lat. Opieka sprawowana jest nad dziećmi w wieku od 3 miesięcy do 3 lat w godzinach od 7.00 do 16.20. Dzieci praktycznie spędzają w żłobku cały dzień. Rodzicom łatwiej jest opłacić żłobek niż opiekunkę. Wśród rodziców są młode matki, które urodziły dziecko w wieku 15 lat i oddanie dziecka do żłobka jest jedyną możliwością ukończenia szkoły. Zawsze w grupie siostry mają kilkoro dzieci z bardzo biednych i wielodzietnych rodzin, którym potrzebne jest wsparcie finansowe.

            Aby dzieci z ubogich rodzin mogły mieć zapewnione wyżywienie, a przez to mogły się dobrze rozwijać, potrzebne jest wparcie finansowe.

 

 

Projekt  29/19 złożony przez parafię pw. św. Jana Chrzciciela w Iscozacín – Peru

Cel: Budowa sal lekcyjnych w szkole podstawowej im. Św. Jana Chrzciciela w Iscozacín

Odpowiedzialny za projekt: ks. Antoni Lichoń – proboszcz parafii

Kwota proszona: 73 000 $

 

            Iscozacín to stolica gminy Tu znajduje się parafia pw. św. Jana Chrzciciela, należącej do wikariatu apostolskiego „San Ramón”. Mieszka tam około 3000 osób, zajmujących się głównie rolnictwem. Generalnie ludzie żyją bardzo biednie, niewiele posiadając. Poważnym problemem są narkotyki. Najbliższa większa miejscowość, a zarazem sąsiednia parafia, oddalona jest o 120 km, aby do niej dojechać, w zależności od stanu drogi, potrzeba od 4 do 6 godzin.

            W Peru prawo oświatowe pozwala na prowadzenie działalności edukacyjnej różnym podmiotom. Szkoła  parafialna „San Juan Bautista” w Iscozacín, to jakby szkoła państwowa prowadzona przez Kościół katolicki. Nauczycie są zatrudniani przez kuratorium, ale tylko ci, których wskaże organ prowadzący szkołę, więc parafia, ma pełny wpływ na nauczanie. Ministerstwo edukacji zapewnia materiały i utrzymanie, jak każdej szkole, a zadaniem Kościoła jest zapewnienie infrastruktury i wyszukanie dobrej kadry. Od trzech lat w szkole funkcjonuje gimnazjum z wszystkimi formalno – prawnymi pozwoleniami. Jedynym mankamentem tej sytuacji jest fakt, że gimnazjum nie posiada budynku, a młodzież uczy się w tymczasowo zaadaptowanych pomieszczeniach administracyjnych. Ze względu na wysoki poziom nauki, do tej pory kuratorium „przymykało oczy” na złe warunki lokalowe panujące w szkole. Budowa sześciu sal lekcyjnych jest więc koniecznością. Pięć pomieszczeń dla pięciu oddziałów gimnazjum oraz sala przeznaczona na laboratorium. Docelowo w gimnazjum kształcić się będzie  125 uczniów. Wraz z wychowaniem i edukacją dzieci szkoła ma możliwość prowadzenia formacji dla ich rodziców.

            Aby możliwe było wybudowanie budynku gimnazjum, potrzebne jest finansowe wsparcie.

 

 

Projekt 30/19 złożony przez parafię w Surcubamba – Peru

Cel: Budowa domu parafialnego

Odpowiedzialny za projekt: ks. Grzegorz Łukasik

Kwota proszona: 7 700 $

 

Projekt jest kontynuacją projektu z ubiegłego roku (KM/26/2018) i dotyczy nowego domu parafialnego w Surcubamba, którego budowa rozpoczęła się w lipcu. Prace budowlane postępują zgodnie z planem. Jest to parafia najbardziej oddalona w diecezji. Do samej Surcubamby z Huando trzeba  jechać 7 godzin, a stamtąd jeszcze 2-3 godz. do najbardziej oddalonych wiosek. Jest ich ok. 60. Ludność parafii to bardzo ubodzy górale andyjscy. Księża jeździli tam raz w miesiącu na 1-2 tygodnie, jednak nie była to najlepsza forma duszpasterstwa. Dlatego po rozmowie z księdzem biskupem, przysłał on księdza peruwiańskiego, który, jako wikariusz, zamieszkał tam w wynajętym domu. Plusem tej sytuacji jest to,  że mieszka tam na stałe i może lepiej obsłużyć parafię. Minusem jest to, że nie ma własnego domu tylko wynajęty (mały domek, na jedna osobę i właściciele sugerują opuszczenie domu). Duża ignorancja religijna i obecność sekt oraz ilość ludzi, którzy potrzebują opieki duszpasterskiej i o nią proszą, coraz częściej sprawiają, że parafia ta potrzebuje dwóch księży, bo potrzeby są ogromne. Dlatego ksiądz biskup poprosił naszych księży o wybudowanie nowej plebanii w tej parafii. Cele są dwa. Pierwszy, materialny, to wybudowanie nowej plebanii na terenie kościelnym dla dwóch księży. To ułatwi zrealizowanie drugiego celu, dużo ważniejszego, duchowego. Parafia jest duża, bo liczy ok. 60 wiosek odległych od jej centrum. Stała obecność  księdza już przynosi pewne rezultaty. Coraz więcej ludzi prosi o msze św., ksiądz częściej odwiedza wioski (wizyty pastoralne), szkoły, żeby przygotować sakramenty, fiesty. Jest to jednak niewystarczające. Obecność dwóch księży sprawi, że sytuacja zacznie się poprawiać. Bedą mogli częściej odwiedzać wioski z posługą duszpasterską, przygotować lepiej ludzi do sakramentów, organizować grupy parafialne, i co najważniejsze, formować katechistów, których nie ma, a którzy staną się najważniejszą pomocą dla księdza w głoszeniu słowa Bożego w tej części diecezji Huancavelica.

Aby nowa plebania w Surcubamba stała się narzędziem materialnym w służbie ewangelizacji tej części Kościoła powszechnego, potrzebne jest wsparcie finansowe na wykończenie budynku.

Projekt 31/19 złożony przez parafię pw. św. Michała Archanioła w Melgaço w stanie Pará, w Brazylii

Cel:   Budowa centrum duszpastersko – katechetycznego

Odpowiedzialny za projekt: ks. Tadeusz Sępek

Kwota proszona:  29 717,54 $

 

Miasto Melgaço, według danych statystycznych, należy do najbiedniejszych w Brazylii. Parafia pw. św. Michała Archanioła podzielona jest na 34 wspólnoty w tzw. interiorze, kościół parafialny w centrum miasta i 3 wspólnoty, które powstały wydzielone z kościoła macierzystego. Jedna z nich to wspólnota pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w dzielnicy Tucumă. Kilka lat temu mieszkańcy najbardziej biednych wiosek „uciekając przed głodem” wybrali to miejsce z nadzieją na lepsze jutro. W 2015 roku w uroczystej procesji z kościoła parafialnego młodzież i rodziny nowo powstającej wspólnoty przynieśli i ustawili ogromny krzyż, który do dzisiaj stanowi pewne centrum. Aby celebrować Eucharystię, mieszkańcy wybudowali skromny pajot. W styczniu 2019 roku rozpoczęła się budowa kościoła w tej wspólnocie. Praca z dziećmi odbywa się często pod gołym niebem, co w porze deszczowej jest szczególnie uciążliwe, dlatego wspólnota potrzebuje pilnie wybudować centrum katechetyczne.

Aby mogło powstać miejsce, w którym będzie można połączyć duszpasterstwo dzieci, katechezę z miejscem do świętowania odpustu w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, potrzebna jest pomoc finansowa.

 

 

Projekt 32/19 złożony przez administratora apostolskiego Atyrau w Kazachstanie

Cel:   Kupno obiektu i przystosowanie do działania centrum wsparcia rodzin z dziećmi z zespołem Downa

Odpowiedzialny za projekt: ks. Dariusz Buras

Kwota proszona:  100 000 €

 

Administracja apostolska Atyrau została założona w 1999 r. Przez papieża Jana Pawła II. Od 20 lat powstało 6 parafii. Obecnie działa 16 księży z różnych krajów (Polska, Słowacja, Białoruś, Filipiny, Kazachstan) i dwa zgromadzenia sióstr. Kazachstan jest krajem muzułmańskim (70% wyznawców islamu, 26% to chrześcijanie, a są to głównie Rosjanie prawosławni). Kościół katolicki jest zatem bardzo małą mniejszością. Społeczność kościelna rozwija się pod względem liczby. W ubiegłym roku administracja apostolska we współpracy z „Caritas” diecezji rozpoczęła program „Wsparcie rodzin z dziećmi z syndromem Downa”. Obecnie jest około 50 rodzin, które są objęte projektem. Celem projektu jest zapewnienie profesjonalnej pomocy psychologicznej i pedagogicznej dzieciom z zespołem Downa i ich rodzinom. Od 2018 r. zaczęto organizować w Atyrau profesjonalne spotkania dla dzieci ze specjalistami z Kazachstanu i zagranicy. Na początku zbierali się w lokalnym centrum parafialnym, ale ponieważ wzrosła liczba beneficjentów (ponad 50 dzieci z ich rodzinami), nie można już kontynuować profesjonalnego podejścia w jednym pokoju w centrum parafialnym. Teraz trzeba przenieść się do nowego miejsca, a więc kupić nowy lokal i zatrudnić 2 dodatkowe osoby - fizjoterapeutę i logopedę, oprócz psychologa. Wielu rodziców dzieci z zespołem Downa nie jest w stanie zapłacić pełnej kwoty wizyty psychologowi, logopedzie i fizjoterapeucie, sami musimy znaleźć fundusze, aby zapłacić za nie.

Aby kupno mieszkania, remont i  przystosowanie go do działania centrum rehabilitacji było możliwe, niezbędne jest wsparcie finansowe.

 

Projekt 33/19 złożony przez administratora apostolskiego Atyrau w Kazachstanie

Cel:   Zapewnienie profesjonalnej pomocy i wsparcia rodzinom z dziećmi z zespołem Downa

Odpowiedzialny za projekt: ks. Dariusz Buras

Kwota proszona:  30 000 €

 

Celem projektu jest wspieranie rozwoju dzieci z zespołem Downa przez zapewnienie im profesjonalnej pomocy psychologicznej, fizjoterapeutycznej i pedagogicznej. Chodzi o to, by przygotować dzieci z zespołem Downa do pełnego życia jako osoby zachowując ich godność i promowanie ich pełnej integracji ze społeczeństwem, bez dyskryminacji ze względu na cechy fizyczne lub intelektualne. Ludzie z zespołem Downa powinni mieć równe szanse z innymi, aby zrealizować swoje aspiracje życiowe (nauka w instytucjach edukacyjnych, znalezienie pracy).

W Kazachstanie te dzieci są przeważnie w domu. Dlatego najważniejsze zadanie rehabilitacji spoczywa na barkach rodziców. Zdolność uczenia się dziecka zależy od tego, jak szybko po urodzeniu rodzice, z pomocą specjalistów, zaczną pracować z dzieckiem w ramach programu rehabilitacji.

Od 2018 r. zaczęto organizować w Atyrau profesjonalne spotkania dla dzieci ze specjalistami z Kazachstanu i zagranicy. Na początku w lokalnym centrum parafialnym, ale ponieważ wzrosła ich liczba nie można już kontynuować profesjonalnego podejścia, czyli bycia w jednym pokoju z jednym specjalistą. Zaistniała więc konieczność przeniesienia do większego lokalu oraz  zatrudnienia dwóch dodatkowych osób: fizjoterapeuty i logopedy.

Wielu rodziców dzieci z zespołem Downa nie jest w stanie zapłacić pełnej kwoty wizyty psychologowi, logopedzie i fizjoterapeucie, dlatego konieczne jest wsparcie finansowe projektu, który zagwarantuje potrzebującym otrzymanie fachowej i profesjonalnej pomocy specjalistów.

***